Kang-chul.
Od teraz będę żyła po części twoim życiem.
Będę ciężko pracować, aby ściągnąć tu rodziców.
Twoja mała siostrzyczka...
Wiesz, że ona mówi serio.
Prawda?
Nie martw się o nas.
I abyś w kolejnym życiu...
urodził się w bogatym kraju.
I...
był szczęśliwy.
Dopóki nie ściągnę tu rodziców...
Choćby wytykali mnie palcami...
Nie zostawię tego mężczyzny.
On jest darem od ciebie...
Zatrzymam go.
Teraz pozwolę ci odejść.
Żegnaj.
Żegnaj...
Jeszcze tu wrócę.
Skończyłam.
Już jestem...
Żegnaj...
Lee Cho-in...
Chodźmy.
No chodź.
Wsiadaj.
Chodź.
Young-ji.
No wsiadaj!
Jedźmy.
Co pana tu sprowadza, doktorze Jo?
Rezygnację może pan złożyć w kadrach.
Chciałem, aby zobaczyła to pani, zanim zrezygnuję.
Co to jest?
Wyniki rezonansu pacjenta z guzem mózgu.
LEE SUN-WOO
Widzi pani nazwisko?
Czy to ten z Hopkinsa?
Czy nie?
Jeśli wyjdzie na jaw,
że ktoś z guzem mózgu prowadzi
Centrum Neurochirurgii,
zaszkodzi to szpitalowi?
Czy nie?
W porządku?
To nic...
Jak się pani dziś czuje?
Co z Sun-woo?
Powinien tu zaraz być.
Dzwoniłem do niego.
Te amerykańskie szpitale.
Jeśli nie przyjdzie, znajdziemy go.
Dobrze?
Za kogo mnie masz?
To ja, Lee Cho-in.
Czy kiedyś złamałem obietnicę?
Kiedy byłaś w śpiączce po operacji,
trzymał cię za rękę i modlił się.
Wciąż go nie ma?
LEE SUN-WOO
Myślę, że pana matka dowiedziała się
o nawrocie pańskiej choroby.
Poszła zobaczyć się z pana ojcem.
Przekazałeś chorobę Sun-woo?
Tylko nie on!
Lee Jong-min.
Zabierz chorobę swoją i Sun-woo ze sobą!
Mamo.
Weź je ze sobą...
Sun-woo...
Nie zasługuje na twoją dobroć!
Sun-woo.
Jedźmy.
Jedźmy do Hopkinsa.
Znajdziemy ci najlepszych lekarzy.
I wrócisz zdrowy.
Nie.
Nie jadę.
Sun-woo.
Zespół, który zebrałem tu, jest najlepszy.
Może nie dziś, ale będzie najlepszy.
Sam się wyleczę.
Nie musisz się martwić.
Mój synku...
Mój najdroższy...
Po tym, co przeszedłeś przez ostatnie siedem lat...
Nie chciałam, abyś płakał w tej Ameryce...
Chciałam ci przekazać ten szpital...
Przepraszam.
Przepraszam, synu.
Przybyłam za późno.
Wyzdrowiejesz, mój skarbie.
Tak jak ostatnio.
Nie martw się, mamo.
Wyjdę z tego.
Zrób tak.
Zaopiekuję się twoim ojcem, a ty zajmij się sobą.
Zrobię wszystko, aby cię chronić.
Dobrze?
Tak.
Wierzę ci, mamo.
Chodźmy.
Do widzenia.
Proszę się zatrzymać.
Proszę.
Dziękuję.
Proszę pana!
Panie Oh Kang-ho!
WNIOSEK O WYJAZD DŁUGOTERMINOWY
Mamy kopię dowodu.
Proszę to zatwierdzić i przyjść jutro.
I możemy już wyjechać?
Tak.
Nikogo nie puszczamy bez wszystkich dokumentów.
Ale ufamy pani, jako nowemu obywatelowi.
Dziękuję.
To prawda, że jest nawrót?
Czemu ukrywa to pan także przede mną?
Proszę pana.
Nie rób zamętu.
Jaki stopień?
Czy to ma znaczenie?
Co ma pan na myśli?
Poddaje się pan?
Nie.
Tych, których kocham wymieniłem na to Centrum.
A nawet nie zacząłem.
Jedźmy do Hopkinsa.
Zajmę się operacją.
Jestem dyrektorem Centrum Neurochirurgii.
I mam jechać do Ameryki z guzem mózgu.
Myślisz, że Centrum da sobie radę?
Proszę pana.
Nie martw się.
Za dużo się dzieje, żebym wyjechał.
Akcelerator będzie
w przyszłym tygodniu.
Potem może pan jechać.
Seok-hoon.
Jak moja matka się o tym dowiedziała?
Chyba od doktora Jo.
Jo Hyun-taig...
Tak.
Rozumiem.
Możesz iść.
Jo Hyun-taig...
Znów szantażował moją biedną matkę...
Halo?
Mam listę dezerterów.
Mów.
Wszyscy są w ośrodku adaptacyjnym.
Masz zdjęcia?
Nie można ich zdobyć.
Poczekaj dwa miesiące
do końca adaptacji.
Po coś cię wynająłem.
Zdobądź te zdjęcia w jakikolwiek sposób.
Rozumiesz?
Tak.
Obyś nie żył, Lee Cho-in.
Nie chcę zabijać cię po raz drugi.
Czekasz na mnie?
Późno wracasz.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Chciałem cię tylko zobaczyć.
Do widzenia.
Dlaczego...
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Czemu nie powiedziałeś, że byłeś na mojej operacji?
Gdybyś powiedział...
Byłoby mi lżej.
Nic by to nie zmieniło.
Nie mogłem kazać ci czekać...
Walczyłem nie widząc końca.
Sun-woo.
Ale głęboko w sercu...
wierzyłem, że na mnie poczekasz.
Miałem tylko ciebie.
Myślałem, że też jestem jedyny.
Poczekam na ciebie.
Chwileczkę.
Wejdź.
Rozgość się.
Pewnie jesteś głodny.
Nie.
Jak to?
Sama nie jadłam kilka dni...
I jestem chuda jak patyk.
Poczekaj.
Zrobię obiad.
RAMEN: ROSÓŁ Z MAKARONEM BISCUIT: CHRUPIĄCA PRZEKĄSKA
KANAŁ TV: TV ROUTER ODTWARZACZ CD: LASER AUDIO
Mam nadzieję, że będzie ci smakować.
To zupa z kluskami.
Popularne danie Korei Północnej.
Spróbuj.
Dziękuję.
Nie jesz?
Co?
Już.
Wiesz...
Kiedy byłam mała,
mama ją robiła.
Chciałam jeść pierwsza.
Ale musieliśmy czekać na innych.
Gdy byłam już bardzo głodna,
wracał Kang-chul.
Nie znosiłam go i kochałam jednocześnie.
Jedliśmy tę zupę
i gadaliśmy całą noc.
Gdy o tym myślę...
To były najszczęśliwsze dni mojego życia.
Jak ją robisz?
A co?
Chcesz ją zrobić?
Tak.
Daj spokój.
Mama mówiła, że mężczyzna
nie powinien być w kuchni.
Chyba że wykastrowany...
Dziękuję ci za ten posiłek.
Ale głęboko w sercu...
wierzyłem, że na mnie poczekasz.
Miałem tylko ciebie.
Myślałem, że też jestem jedyny.
Poczekam na ciebie.
Panno Oh.
Jak pani żyła w Chinach?
Pracowałam jako przewodnik.
Pan Lee Cho-in z Seulu!
To ja.
Oprowadzałam koreańskich turystów.
Mogli robić to, co chcieli.
I zabierałam ich tam, gdzie chcieli.
Uśmiech...
Jak wyszło?
Nie bój się.
Nie chcesz zdjęcia razem?
Panie Oh.
Naprawdę nic pan nie pamięta?
Dziękuję.
Za co?
Za to, że nazywa mnie pani Oh Kang-ho.
Kim jesteś?
Nie jesteś Lee Cho-in?
Co to jest?
To pewnie o mnie.
ZMIANA PERSONELU
JO HYUN-TAIG WZYWA SIĘ
W SPRAWIE NIESŁUSZNEGO WZBOGACENIA
Co chce pani osiągnąć?
Zapomniała pani, co wiem o Sun-woo?
Dr Lee...
Doktorze Jo, przyszedł pan tu grozić?
A co?
Niesłuszne wzbogacenie na eksperymencie...
Oraz trzy lata manipulacji danymi na temat testu przeciwzakrzepowego...
To całkiem sporo.
No i co?
Czemu nie martwił się pan tym wcześniej?
Co?
Lee Sun-woo.
Jeśli zacznę mówić o pana chorobie...
Całe Centrum pójdzie z dymem.
Ujawnienie informacji o stanie zdrowia jest karalne.
Grozi za to trzy lata więzienia i 10 000 dolarów grzywny.
A panu grozi zakaz wykonywania zawodu.
Wyda mnie pan?
Czy mnie pan sprawdza?
Panie Jo Hyun-taig.
Mogę zamienić pana życie w piekło.
Czy to jasne?
Poszłam zanieść dokumenty do ośrodka.
Śniadanie jest gotowe.
DOWÓD OSOBISTY OH YOUNG-JI
To wszystko.
Dziękuję.
To nasza lista kontrolna.
Proszę sprawdzić, czy pan Oh ma badania kontrolne.
Dobrze?
Oczywiście.
Zjadł pan coś?
Trochę mi zeszło.
Panie Oh Kang-ho!
SZPITAL SO-MANG
IZBA PRZYJĘĆ
Panie Oh...
Wysłałem panu zdjęcia.
Oh Young-ji...
To ile chcesz?
Dziesięć razy tyle.
Jesteś zachłanny.
Wyjdź, proszę.
Więc kto mi da tę forsę?
Podobno Lee Cho-in był synem dyrektora w Bosung.
Może tam powinienem iść.
Jeśli myślisz, że ten szantaż zadziała,
to się mylisz.
Spadaj!
Young-ji.
Gdzie byłeś?
Mógłbyś mi mówić takie rzeczy.
Nie mogłeś napisać kartki?
Masz amnezję.
Co, jak się zgubisz lub coś ci się stanie?
Prawie zginęłabym szukając ciebie.
Przepraszam.
Przepraszam, Young-ji.
Nie rób tak więcej!
Jasne?
Tak.
Już dobrze.
Nie jesteś głodny?
Jestem.
Bardzo.
Wracajmy, zrobię obiad.
I nie śmiej się.
Wiesz, przez co przeszłam!
Gdzie ty byłeś?
Gdy nadejdzie jutro
I pojutrze
Wciąż będę za tobą tęsknić
Będę kochać tylko ciebie
Lee Cho-in.
Kocham cię.
Kocham cię, mój drogi.
Tęsknię za tobą
Wciąż czekam na ciebie
Gdy nadejdzie jutro
I pojutrze
Wciąż będę za tobą tęsknić
Będę kochać tylko ciebie
Dobra robota. Przerwa.
Musi go naprawdę kochać.
Wzruszył mnie sam jej śpiew.
To jakby taki prezent pożegnalny.
Prawda, Sun-woo?
Prezent pożegnalny...
Chodźmy na piwo.
Pewnie, a Seo-yeon...
Nie, tylko my.
Dobrze.
Do widzenia, Sun-woo.
Cześć...
Tak za nim tęsknisz, że aż napisałaś piosenkę?
Sun-woo.
Resztę życia zamierzasz poświęcić jego duchowi?
Co z tobą? To pożegnanie z Cho-in...
Cho-in!
Jak długo chcesz to ciągnąć?
A ty nie myślisz o nim?
Kiedy mnie widzisz, przypominasz sobie jego.
Nie mam do niego żalu, jak ty.
Kochałam go.
I on też mnie kochał.
Dlatego potrzebuję trochę czasu.
Wiesz...
Jeśli wciąż tyle dla ciebie znaczę...
Zamiast martwić się Cho-inem...
Powinieneś spytać, co do ciebie czuję.
Nie wiem...
Lee Sun-woo stoi przede mną...
A ja naprawdę nie wiem.
Siedem lat temu i teraz...
jestem tą samą osobą.
To ty się zmieniłaś.
I twoje serce.
NARODOWA SŁUŻBA WYWIADU
Kto to jest?
Choi Chi-soo.
On...?
Musiał pokazać, że był w siłach bezpieczeństwa.
Przeciął sobie tętnicę paznokciami.
Podły gnojek.
Odeślijmy go do kraju.
Nie, lepiej go przesiedlmy.
MIESZKANIE 201-101 OH YOUNG-JI
Young-ji.
Nigdy cię nie opuszczę.
Dotrzymam obietnicy Kang-chulowi.
Dziękuję.
Masz badanie w ośrodku.
Umyj się dobrze.
I przebierz się w to.
Dalej.
Panie Oh.
Małpa wzięłaby cię za swojego kumpla.
Pozbądź się tego z brody.
Jasne?
PUBLICZNE ŁAZIENKI
Przyjacielu.
Ta blizna...
zawsze ją miałem?
Była już, gdy mnie ratowałeś?
Lee Cho-in...
Musiałaś czekać?
Proszę...
Nie zgub tego.
MIESZKANIE 201-101
BADANIA DLA IMIGRANTÓW
Chyba już zaczęli.
Idź już.
Panie Oh.
Wrócę, jak skończysz.
Czekaj tu na mnie.
Słucham.
Tak.
Kto mówi?
Lee Sun-woo, brat Cho-ina.
Dzień dobry...
Chwileczkę.
Gdzie pani jest?
Gdzie...?
Pracuję.
Rozumiem.
Chciałbym się spotkać.
Mogę do pani przyjść?
Nie.
Ja przyjdę do pana.
Jestem w szpitalu.
Tak.
Man-ho.
Już czuję pieniądze.
Szefie.
Szantaż może ich ostrzec, że zabiliśmy Lee Cho-ina.
Ty, małolat.
Masz mnie za głupiego?
Proszę się nie ruszać.
PACJENT: OH KANG-HO
Doktorze.
Spojrzy pan na moją ranę?
Słucham?
To ona.
Może mi pan coś powiedzieć?
Co mi operowano i dlaczego?
Nie jestem pewien.
Ta duża blizna może być z dzieciństwa.
Ta wygląda jak rana po operacji serca.
A ta po chorobie płuc.
Nie wykonano jej w Korei Północnej.
A w Południowej?
Ta blizna ma ponad 20 lat.
Wtedy niewiele szpitali
potrafiło to robić.
A które?
Proszę zadzwonić do Zrzeszenia Szpitali.
Dziękuję.
ZRZESZENIE SZPITALI
Szukasz swojej utraconej pamięci?
Choi Chi-soo...
Myślałeś, że nie wyjdę?
Że mnie deportują?
Czekałem na ciebie.
Zabiję cię, aby pomścić Kang-chula.
Wiesz, co zamierzałem?
Donieść o wszystkim,
wtedy deportowali by nas, a potem rozerwałbym cię na strzępy.
Mogłem też załatwić cię tutaj.
To właśnie zamierzałem, ty tępy oszuście.
Ale zmieniłem zdanie.
Poznałeś już siostrę Kang-chula?
Nie wysilaj się.
To zrobi to lepiej niż ja.
Kang-ho.
Oh Young-ji zrobiła to ze względu na ciebie.
Kang-ho.
Przez ciebie straciłem pieniądze,
które dałbym swojej rodzinie.
Też powinieneś stracić coś ważnego.
Abyś poznał, jak to smakuje.
Proszę.
Ma pan gości.
Wpuść ich.
Dzień dobry.
Kim panowie są?
Nazywam się Choe,
prowadzę handel wymienny w Chinach.
Choe...
Wiem, co spotkało
Lee Cho-ina.
Porozmawiamy tutaj czy w bardziej ustronnym miejscu?
Wiem, jakie były jego ostatnie chwile.
Może pan przyspieszyć?